![\"20150411_073234\"](\"http:\/\/www.niezatapialni.pl\/wp-content\/uploads\/2015\/04\/20150411_073234-e1429443139246.jpg\")
<\/a><\/center><\/p>\nI by\u0142 to dobry wyb\u00f3r. Kentucky Route Zero nie jest gr\u0105 wymagaj\u0105ca, tu zgodz\u0119 si\u0119 z koleg\u0105 Dominikiem. Ale to dzia\u0142a tutaj in plus. KRZ ma chyba przede wszystkim przekaza\u0107 pewn\u0105 emocj\u0119, stan rzeczy i kontekst, kt\u00f3ry pewnie kojarzy ka\u017cdy z nas, chocia\u017c trudno by\u0142oby go komukolwiek z nas nazwa\u0107. To takie uczucie niesamowito\u015bci w czym\u015b, co jest najzupe\u0142niej normalne i znane nam od wiek\u00f3w (kiedy o tym my\u015bl\u0119, to uczucie pr\u00f3buj\u0105 nawet opisa\u0107, w pewnym momencie gry, kiedy gracz szuka\u0107 musi odpowiedniej stacji radiowej \u2013 te\u017c zreszt\u0105 pozostawiaj\u0105 ow\u0105 definicj\u0119 otwart\u0105, tak, by ka\u017cdy by\u0142 w stanie dopowiedzie\u0107 sobie jej reszt\u0119). Pomy\u015blcie mo\u017ce o jakim\u015b letnim wieczorze, kiedy wraz ze znajomymi wybrali\u015bcie si\u0119 na wycieczk\u0119 samochodem przez las. Albo o spacerze po mie\u015bcie w bladych godzinach, kiedy nocy ju\u017c nie ma, ale dzie\u0144 jeszcze nie nadszed\u0142. Albo o siedzeniu w \u015brodku nocy na pla\u017cy i obserwowaniu statk\u00f3w wychodz\u0105cych i przybijaj\u0105cych do portu. To te wszystkie momenty, kt\u00f3re wymagaj\u0105 zbli\u017cenia ludzi, pokazuj\u0105ce nam, \u017ce w gruncie rzeczy \u0142\u0105czy nas wszystkich jaka\u015b wsp\u00f3lna ni\u0107 porozumienia; kiedy poznane dopiero co osoby wydaj\u0105 si\u0119 by\u0107 nam znane, ale wszystko jest jednak troch\u0119 kruche i ulotne. <\/p>\n
<\/a><\/center><\/p>\nKentucky Route Zero porusza wszystkie z tych strun. Co wa\u017cniejsze \u2013 akcja gry dzieje si\u0119 w nocy. Nie bez powodu wszystkie podane przeze mnie wy\u017cej przyk\u0142ady r\u00f3wnie\u017c nie maj\u0105 miejsca w dzie\u0144. Noc jest takim fantastycznym czasem w ci\u0105gu doby, kiedy nasz instynkt ka\u017ce nam szuka\u0107 towarzystwa w\u015br\u00f3d innych ludzi. Jest to uczucie cz\u0119sto tak bardzo ogarniaj\u0105ce ca\u0142\u0105 nasz\u0105 osob\u0119, \u017ce zdarza nam si\u0119 porzuci\u0107 niekt\u00f3re \u015bci\u015ble przestrzegane przez nas zasady i danie np. komu\u015b szansy, chocia\u017c normalnie nie chcieliby\u015bmy nawet z t\u0105 osob\u0105 przebywa\u0107. W gruncie rzeczy noc wydaje si\u0119 przez to zdecydowanie prostsza. I o tej prostocie r\u00f3wnie\u017c opowiada Kentucky Route Zero.<\/p>\n
Kentucky Route Zero bardzo fajnie bawi si\u0119 dialogami. Wyb\u00f3r odpowiedzi, tak zreszt\u0105 od siebie r\u00f3\u017cnych, zmienia zupe\u0142nie kontekst dyskusji. Przy okazji ka\u017ce nam my\u015ble\u0107 nad tym, kim chcemy by byli bohaterowie rozgrywki. O ich historii, powodach i osobowo\u015bci decydujemy sami. Jeden z pierwszych, zdaje si\u0119 najmniej wa\u017cnych wybor\u00f3w, dotyczy psa, kt\u00f3ry jedzie z pierwszym g\u0142\u00f3wnym bohaterem (jest noc, wi\u0119c si\u0119 mno\u017c\u0105). Conway zostaje zapytany przez sprzedawc\u0119 stacji benzynowej o imi\u0119 pupila. Wtedy to w\u0142a\u015bnie by\u0107 mo\u017ce pierwszy raz rzeczywi\u015bcie zwracamy uwag\u0119 na starego posokowca (? to chyba posokowiec), kt\u00f3ry wlecze si\u0119 za nim z chrz\u0119stem starych ko\u015bci i w s\u0142omianym kapeluszu na g\u0142owie. Gracz mo\u017ce teraz wybra\u0107, czy pies nazywa si\u0119 Homer, czy mo\u017ce Blue. Jeden rzut oka na psa postanowi\u0142 mi zdecydowa\u0107, \u017ce tak cierpliwe i znane od lat zwierz\u0119 musi przecie\u017c nazywa\u0107 si\u0119 Blue.<\/p>\n
Nie bez powodu tak du\u017co uwagi po\u015bwi\u0119ci\u0142am tu psu (ju\u017c teraz suce). Blue jest tu niezwykle wa\u017cnym narz\u0119dziem narracyjnym \u2013 jakby refrenem ca\u0142ej opowie\u015bci, lub podsumowaniem konkretnych krok\u00f3w. Ale to, co si\u0119 z ni\u0105 wi\u0105\u017ce, chyba najlepiej pokazuje te\u017c to, jakie dok\u0142adnie jest Kentucky Route Zero. <\/p>\n
Po ka\u017cdym wa\u017cnym (i niezwykle osobliwym, chocia\u017c swojskim) wydarzeniu, gracz powraca do reszty \u201edru\u017cyny\u201d (losowych ludzi, kt\u00f3rzy z rozmaitych sobie powod\u00f3w wybrali si\u0119 z nim w dalsz\u0105 podr\u00f3\u017c w poszukiwanie Dogwood Lane). Wraz z nimi, przy ci\u0119\u017car\u00f3wce, przycz\u0142apni\u0119ta w rogu ze zwieszonym \u0142bem siedzi Blue. By\u0107 mo\u017ce kilka razy ufnie zamacha ogonem, kiedy si\u0119 do niej zbli\u017camy. Pojawia si\u0119 nad ni\u0105 chmurka dialogowa. Rozmawiamy wi\u0119c z psem. <\/p>\n
Tak, rozmawiamy z psem.<\/p>\n
<\/a><\/center><\/p>\nSama ta czynno\u015b\u0107 chyba w\u0142a\u015bnie najlepiej charakteryzuje Kentucky Route Zero. Blue siedzi w miejscu, dok\u0142adnie tam, gdzie j\u0105 zostawili\u015bmy \u2013 jest w ko\u0144cu stara i by\u0107 mo\u017ce nie powinna wbiega\u0107 za nami pod g\u00f3r\u0119 lub przeszukiwa\u0107 cmentarze. My sami podchodzimy wi\u0119c do niej i zagadujemy j\u0105, tak jak ludzie w zwyczaju zagadywa\u0107 maj\u0105 zwierz\u0119ta. Co tam staruszko? \u2013 zadajemy wi\u0119c pytanie \u2013 Co robi\u0142a\u015b, kiedy mnie nie by\u0142o? Pewnie spa\u0142a\u015b. \u2013 odpowiadamy sobie sami \u2013 Mo\u017ce goni\u0142a\u015b kr\u00f3liki? W kilku s\u0142owach opowiadamy jej o tym, co przed chwilk\u0105 zasz\u0142o. W dw\u00f3ch zdaniach opisujemy ludzi \u2013 czy spodobali nam si\u0119, czy mo\u017ce czujemy si\u0119 dziwnie przez ich obecno\u015b\u0107 (to ju\u017c zale\u017cy od tego, co gracz opowiedzie\u0107 chce psu). By\u0107 mo\u017ce zwr\u00f3cimy jeszcze uwag\u0119 na co\u015b, co naszym zdaniem powinno zainteresowa\u0107 psa. Na g\u00f3rze by\u0142y konie \u2013 dodamy wi\u0119c, ko\u0144cz\u0105c potem rozmow\u0119 i odchodz\u0105c od psa.<\/p>\n
Du\u017co z Kentucky Route Zero kryje si\u0119 w\u0142a\u015bnie w tej czynno\u015bci. Ta emocja, kt\u00f3ra cz\u0119sto towarzyszy grze, to w\u0142a\u015bnie nasza ch\u0119\u0107 i potrzeba (jako ludzi) by rozmawia\u0107 z psami. By bez \u017cadnego powodu i bez \u017cadnego skutku opowiedzie\u0107 pupilowi o tym, co nas trapi, podzieli\u0107 si\u0119 z nim w\u0105tpliwo\u015bciami albo po prostu doda\u0107 mu otuchy \u2013 bo chyba to mamy na celu. I oczywi\u015bcie okaza\u0107 mu sympati\u0119. S\u0142owa, kt\u00f3re kierujemy do psa s\u0105 oczywi\u015bcie raczej kierowane do nas i uspokajaj\u0105 nas niejako. I w\u0142a\u015bnie wszystkie z cech takiej rozmowy ma w\u0142a\u015bnie Kentucky Route Zero. Ma w sobie mn\u00f3stwo magii, pokory i spokoju, kt\u00f3re towarzyszy\u0107 mog\u0105 np. ognisku, przy kt\u00f3rym z ca\u0142kowitym zrozumieniem towarzyszy, siedzimy w zupe\u0142nym milczeniu.<\/p>\n
Albo przynajmniej jej trzy akty, bo od czasu, kiedy w zesz\u0142ym roku zakupi\u0142am \u201epakiet\u201d odcink\u00f3w, o akcie czwartym ani widu, ani s\u0142ychu\u2026 a szkoda. Czeka mnie wi\u0119c tydzie\u0144, po weekendzie z niedopowiedzeniem.<\/p>\n