![\"\"](\"https:\/\/niezatapialni.com\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/okladka-600-2.jpg\")
<\/a><\/p>\nSmutny, Nied\u017awied\u017a, Kundzio, Wira\u017c nie s\u0105 tu nawet g\u0142\u00f3wnymi aktorami. Owszem, jest ich w OS2 sporo, ale to raczej bohaterowie poboczni, oprowadzaj\u0105cy czytelnik\u00f3w po dzielni i odpowiedzialni za rozpr\u0119\u017cenie, bardzo przydatne w tej zaskakuj\u0105co brutalnej historii. W wielkiej rozgrywce pomi\u0119dzy zamaskowanymi, dzielnicowymi m\u015bcicielami z OPO i Bossem Drwalem znacz\u0105c\u0105 rol\u0119 odgrywa tylko Szopa, przyjazny diler, kt\u00f3rego interes zostaje spalony przez Chemicznego Alego (rzecz by\u0142a rysowana w okolicach drugiej wojny w Iraku). Ale nawet rola Szopy zostaje w pewnym momencie zmarginalizowana i przemiana osiedlowej ballady w bandyck\u0105 opowie\u015b\u0107 dokonuje si\u0119 ca\u0142kowicie.<\/p>\n
Je\u017celi jednak poradzisz sobie z zawi\u0142o\u015bciami narracyjnymi (a nie przesadzajmy te\u017c, nie wymaga to wiele wysi\u0142ku) czeka ci\u0119 naprawd\u0119 dobra, wci\u0105gaj\u0105ca i \u015bwietnie napisana opowie\u015b\u0107. \u015aledziu przyhamowa\u0142 ostatnio z wydawaniem nowych komiks\u00f3w przez co zapomnia\u0142em prawie, jak dobrym scenarzyst\u0105 jest. OS2 mi o tym przypomnia\u0142o. Pe\u0142no tu sprawnie napisanych, mi\u0119sistych dialog\u00f3w. Ka\u017cdy bohater m\u00f3wi \u201epo swojemu\u201d, a niekt\u00f3re monologi ocieraj\u0105 si\u0119 o geniusz. Co wa\u017cniejsze, wci\u0105\u017c \u201el\u0105duje\u201d przygniataj\u0105ca wi\u0119kszo\u015b\u0107 dowcip\u00f3w, co jest nie lada wyczynem, bior\u0105c pod uwag\u0119 fakt, \u017ce pierwszy zeszyt zosta\u0142 wydany 13 lat temu. I cho\u0107 czasami s\u0142ycha\u0107\u00a0zgrzyty (zupe\u0142nie niepotrzebna scenka z kochank\u0105, \u017con\u0105 (?) Drwala), to obok\u00a0nich\u00a0zdarzaj\u0105 si\u0119 momenty b\u0142yskotliwe i urzekaj\u0105ce, przy kt\u00f3rych \u015bmia\u0142em si\u0119 g\u0142o\u015bno 13 lat temu i \u015bmia\u0142em si\u0119 g\u0142o\u015bno teraz (ca\u0142a sekwencja \u201eeksmisji\u201d zako\u0144czona nadej\u015bciem wiosny, to jest arcydzie\u0142o polskiego scenopisarstwa).<\/p>\n Zmiana charakteru Osiedla sprawia, \u017ce jest to opowie\u015b\u0107 z inaczej roz\u0142o\u017conymi akcentami. W OS2 pr\u00f3\u017cno si\u0119 wi\u0119c doszukiwa\u0107 prawdy czasu, wypar\u0142a j\u0105 sensacyjna intryga. Owszem, momenty \u201eo bogowie, tak by\u0142o!\u201d wci\u0105\u017c si\u0119 zdarzaj\u0105, ale w ca\u0142ym zbiorze jest ich mniej ni\u017c w jednej \u201eBalladzie o Bystrym\u201d. To wp\u0142ywa na odbi\u00f3r. OS1 bardzo \u0142atwo odczytywa\u0107 autobiograficznie. Pomaga w tym zreszt\u0105 sam \u015aledziu, przyznaj\u0105cy otwarcie, \u017ce sporo siebie umie\u015bci\u0142 w Smutnym. Autobiograficzne odczytanie OS2 jest ju\u017c niemo\u017cliwe. To czysta fikcja – przemy\u015blana i zrealizowana wed\u0142ug planu. Pozbawiona uroku autentyczno\u015bci, ale za to opowiadaj\u0105ca o wiele zgrabniejsz\u0105 histori\u0119. Sporo tu za to nawi\u0105za\u0144 do \u00f3wczesnej popkultury. A to w dialogu padnie nazwisko Hideo Kojimy, a to jeden z bohater\u00f3w upodobni si\u0119 do Jokera (jakby wprost wyj\u0119tego z jRPG), a to na scen\u0119 wlezie polski odpowiednik Billa Kilgora z \u201eCzasu Apokalipsy\u201d. Ja takie smaczki ceni\u0119, zw\u0142aszcza w historii tak jawnie postmodernistycznej, tak otwarcie bawi\u0105cej si\u0119 form\u0105 i tak odwa\u017cnie narysowanej.<\/p>\n Dawno temu, na o2 istnia\u0142 popkulturowy magazyn Relaz, na kt\u00f3rym publikowa\u0142 Jakub \u017bulczyk. Napisa\u0142 on wtedy (przywo\u0142uj\u0119 niestety z pami\u0119ci, bo w Google nie ma ju\u017c po Relazie \u015bladu), \u017ce w przysz\u0142o\u015bci \u201eOsiedle Swoboda\u201d stanie si\u0119\u00a0obiektem kultu, do kt\u00f3rego b\u0119dziemy powraca\u0107, \u017ceby przypomnie\u0107 sobie pierwsz\u0105 dekad\u0119 XXI wieku. C\u00f3\u017c mog\u0119 powiedzie\u0107. \u017bulczyk mia\u0142 racj\u0119. OS2 si\u0119 nie zestarza\u0142o. To doskona\u0142y komiks, budz\u0105cy we mnie jednocze\u015bnie nostalgi\u0119 i ca\u0142kiem \u015bwie\u017cy zachwyt. Klasyka polskiego komiksu, lektura obowi\u0105zkowa.<\/p>\n<\/a>Fakt, i\u017c OS2 to co innego ni\u017c OS1, nie oznacza jednak, \u017ce to co\u015b gorszego. Mam wra\u017cenie, \u017ce dla \u015aledzia OS2 by\u0142o swego rodzaju laboratorium, w kt\u00f3rym uczy\u0142 si\u0119 konstruowa\u0107 d\u0142u\u017csze fabu\u0142y. Czu\u0107 wi\u0119c, \u017ce mamy do czynienia z opowiadaczem jeszcze niewyrobionym, ale na pewno obiecuj\u0105cym. Osiedlu zdarzaj\u0105 si\u0119 chrupni\u0119cia. Mozaikowa, nielinearna konstrukcja komiksu nie zawsze si\u0119 sprawdza i bywaj\u0105 momenty, w kt\u00f3rych czytelnik jest po prostu zagubiony. Czytaj\u0105c odnosi\u0142em wra\u017cenie, \u017ce wiele zabieg\u00f3w zosta\u0142o wprowadzonych \u201edla jaj\u201d i \u201ebo tak\u201d. Mo\u017cna si\u0119 w tym oczywi\u015bcie doszukiwa\u0107 charakterystycznej, znanej z \u201eProduktu\u201d zadziorno\u015bci \u015aledzia, ale mo\u017cna te\u017c napisa\u0107, \u017ce OS2 wprawia czytelnika w konsternacj\u0119 i zmusza do zadawania sobie pyta\u0144 fundamentalnych. Np. \u201eczy tu na pewno s\u0105 wszystkie strony\u201d, \u201eczy wydawca nie pomiesza\u0142 kolejno\u015bci\u201d, \u201enie brakuje tu kadru, albo pi\u0119ciu\u201d? Oczywi\u015bcie taki spos\u00f3b narracji ma swoje plusy i w lepszych momentach \u015aledziowi \u015bwietnie wychodzi na\u015bladowanie Quentina Tarantino i Guya Ritchiego. W gorszych jednak OS2 wyrywa si\u0119 autorowi spod kontroli – a to nigdy nie jest korzystne. Zw\u0142aszcza, gdy mamy do czynienia z dosy\u0107 zawi\u0142\u0105, wielopostaciow\u0105 opowie\u015bci\u0105 \u0142otrzykowsk\u0105, w kt\u00f3rej wci\u0105\u017c mieszane s\u0105 plany czasowe, akcja przeskakuje od bohatera do bohatera, narrator lubuje si\u0119 w zawieszaniu w\u0105tk\u00f3w, a na drugim planie pojawiaj\u0105 si\u0119 gadaj\u0105ca biedronka, wsz\u0119dobylski kot, wszystkowiedz\u0105cy m\u0119drzec i autor, polecaj\u0105cy czytelnikom \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105.<\/a><\/p>\n<\/a>No w\u0142a\u015bnie rysunki. \u015awietnie si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce Kultura Gniewu wyda\u0142a jednocze\u015bnie OS1 i OS2, bo dla tych, co pierwszy raz, por\u00f3wnanie obu zbior\u00f3w mo\u017ce by\u0107 nieco szokuj\u0105ce. OS1 to jest \u015aledziu w jego klasycznej, produktowej formie, nie tak odleg\u0142y jeszcze od stylistyki Secret Service. Spokojniejszy, bardziej uporz\u0105dkowany, ale te\u017c mniej\u00a0pewny siebie i hamuj\u0105cy si\u0119 w eksperymentowaniu. OS2 to \u015aledziu skejtowy, publikuj\u0105cy ju\u017c nie w SS, ale w „\u015alizgu” i „PSX Extreme”. A przy okazji, \u015aledziu o wiele odwa\u017cniejszy i otwarty na eksperymenty. Norm\u0105 s\u0105 tu niestandardowe uj\u0119cia, dodaj\u0105ce dynamizmu nawet kadrom, na kt\u00f3rych niewiele si\u0119 dzieje. Kilka razy, na potrzeby chwili, zmienia si\u0119 \u015aledziowi styl. W dobrze przemy\u015blanych scenach akcji, poszerzaj\u0105 si\u0119 kadry, dzi\u0119ki czemu choreografia staje si\u0119 czytelniejsza. No i wchodzi kolor – miejscami nieco ci\u0119\u017cki, odsy\u0142aj\u0105cy czytelnika do stylistyki magazynowej (nie zapominajmy, \u017ce to jednak zeszyty by\u0142y), ale nigdy nie wybijaj\u0105cy z do\u015bwiadczenia. Cho\u0107 z perspektywy czasu nieco \u017cal, \u017ce \u015aledziu sam nie pokolorowa\u0142 wszystkich zeszyt\u00f3w, bo te kt\u00f3re ogarn\u0105\u0142 (5 i 8) s\u0105 zdecydowanie l\u017cejsze i przyjemniejsze dla oka, ni\u017c te kolorowane przez Bartosza \u015alesi\u0144skiego (pozosta\u0142e).<\/p>\n