{"id":1680,"date":"2016-12-03T14:00:45","date_gmt":"2016-12-03T14:00:45","guid":{"rendered":"https:\/\/niezatapialni.com\/?p=1680"},"modified":"2017-09-02T08:14:22","modified_gmt":"2017-09-02T08:14:22","slug":"tomasz-czyta-mooncop-wpatrzeni-ze-wzgorza-batman-rok-setny","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/niezatapialni.com\/?p=1680","title":{"rendered":"Tomasz czyta: „Mooncop”, „Wpatrzeni ze wzg\u00f3rza”, „Batman. Rok setny”"},"content":{"rendered":"

Z pisaniem o „Mooncopie”<\/a> jest ten problem, \u017ce jest to komiks na 15 minut lektury. Pr\u0119dzej wi\u0119c go przeczytacie, ni\u017c przebrniecie przez jakikolwiek d\u0142u\u017cszy tekst na jego temat. Szybko napisz\u0119 wi\u0119c najwa\u017cniejsze: to wspania\u0142y album i bardzo polecam.<\/p>\n

<\/p>\n

\"Ok\u0142adka\"<\/a>

Zgrabniutka ok\u0142adeczka.<\/p><\/div>\n

Tom Gauld, to etatowy rysownik najlepszej gazety na \u015bwiecie („The Guardian”) i kole\u015b, kt\u00f3rego mo\u017cecie zna\u0107 z ca\u0142ej masy \u015bmiesznych rysunk\u00f3w w internecie. Ale „Mooncop” i wcze\u015bniejszy „Goliat” to nie s\u0105 opowie\u015bci, przy kt\u00f3rych za\u015bmiewacie si\u0119 w g\u0142os. To raczej spokojne, kontemplacyjne przypowiastki o \u017cyciu – jego monotonni, prozaiczno\u015bci i absurdach.<\/p>\n

Podstaw\u0105 „\u017cartu” jest tu fakt, \u017ce o bardzo awanturniczych bohaterach (biblijny Goliat czy jedyny policjant na Ksi\u0119\u017cycu) Gauld opowiada, jakby byli zwyk\u0142ymi Kowalskimi, prowadz\u0105cymi r\u00f3wnie nudne i przewidywalne \u017cycia, co ka\u017cdy z nas. G\u0142\u00f3wny bohater „Mooncop” nie ma wi\u0119c emocjonuj\u0105cego \u017cycia kosmicznego str\u00f3\u017ca prawa, ale marnotrawi swoje dni, na patrolowanie pustego osiedla i wype\u0142nianie raport\u00f3w („Przest\u0119pstwa zg\u0142oszone: zero; Dochodzenia wszcz\u0119te: zero; Dochodzenia zamkni\u0119te: zero; Tw\u00f3j wska\u017anik skuteczno\u015bci wynosi 100 proc.”). Nie jest specjalnie zadowolony z takiego \u017cycia, ale nie ma na nie lepszego pomys\u0142u, a stoj\u0105ca nad nim „firma” odmawia mu przeniesienia, bo przecie\u017c sprawdza si\u0119 na obecnym stanowisku.<\/p>\n

\"skan1-600\"<\/a>Ca\u0142y urok „Mooncop” kryje si\u0119 w smutno-\u015bmiesznym podej\u015bciu Gaulda do tytu\u0142owego bohatera, otaczaj\u0105cych go postaci i samego Ksi\u0119\u017cyca. To historia przeszywaj\u0105co czu\u0142a, wzbudzaj\u0105ca we mnie te dziwne, s\u0142odko-gorzkie emocje, kt\u00f3rych zazwyczaj unikam, ale gdy ju\u017c przyjd\u0105, nie przeganiam od razu, bo czasem dobrze pobabra\u0107 si\u0119 w melancholii. Kadry Gaulda cz\u0119sto s\u0105 nieme, a gdy ju\u017c pojawiaj\u0105 si\u0119 na nich dialogi, to cz\u0119sto\u00a0rwane i kr\u00f3tkie. Bardziej ni\u017c o rozmawianiu i „dzianiu si\u0119” „Mooncop” jest o ciszy i kontemplacji – a autorowi udaje si\u0119 t\u0119 cisz\u0119 i kontemplacj\u0119 wymusi\u0107 tak\u017ce na czytelniku, podsuwaj\u0105c mu ca\u0142a mas\u0119 statycznych, niemych kadr\u00f3w.<\/p>\n

Zreszt\u0105 kadrowanie, to klucz do sukcesu „Mooncop”, bo Gauld perfekcyjnie korzysta ze \u015brodk\u00f3w, kt\u00f3re daje mu komiks. Cz\u0119sto rysuje malutkie postacie otoczone mn\u00f3stwem pustej przestrzeni, dzieli proste wymiany zda\u0144 na kilka kadr\u00f3w, albo po\u015bwi\u0119ca zaskakuj\u0105co du\u017co miejsca na prozaiczne czynno\u015bci (chocia\u017cby jedzenie p\u0105czka czy wstukiwanie raportu). Dzi\u0119ki temu jego komiks ma sw\u00f3j niespieszny, smutnawy rytm, kt\u00f3ry \u015bwietnie brzmi w moim malutkim smutnym serduszku.<\/p>\n

***<\/p>\n

„<\/a>\"okladka-600-2\"<\/a>Wpatrzeni ze wzg\u00f3rza” <\/a>maj\u0105 ten sam problem. Szybciej przeczytaliby\u015bcie sam album, ni\u017c jego pe\u0142nowymiarow\u0105 recenzj\u0105. O ile jednak w\u0105t\u0142e rozmiary „Mooncopa” idealnie pasuj\u0105 do tego, co sobie zaplanowa\u0142 tw\u00f3rca, o tyle po „Wpatrzonych ze wzg\u00f3rza” pozostaje uczucie niedosytu.<\/p>\n

Rybarczyk ma bardzo fajny pomys\u0142 wyj\u015bciowy – stereotypow\u0105 opowie\u015b\u0107 grozy sprzedaje tak, jakby by\u0142a to osiedlowa ballada. Bohaterami „Wpatrzonych” s\u0105 zwyk\u0142e ziomki, kt\u00f3re lubi\u0105 si\u0119 pow\u0142\u00f3czy\u0107, napi\u0107 browara i przej\u015b\u0107 na koncert. Tylko czasem, dzieje si\u0119 na wzg\u00f3rzu co\u015b, co t\u0119 osiedlow\u0105 sielank\u0119 przerywa i sprowadza opowie\u015b\u0107 na zupe\u0142nie inne tory (jakie – tego nie powiem, \u017ceby nie psu\u0107 zabawy).<\/p>\n

\"skan1-600-3\"<\/a>„Wpatrzeni” maj\u0105 ca\u0142y szereg fajnych bohater\u00f3w, kt\u00f3rzy zas\u0142uguj\u0105 na o wiele wi\u0119cej miejsca ni\u017c te 44 strony. Ta opowie\u015b\u0107 winna si\u0119 snu\u0107, trwa\u0107 i ci\u0105gn\u0105\u0107. Chcia\u0142bym lepiej pozna\u0107 ziomeczk\u00f3w, zaprzyja\u017ani\u0107 si\u0119 z nimi, zapami\u0119ta\u0107 ich imiona i ksywy. Zbli\u017cy\u0107 do nich tak, jak kiedy\u015b zbli\u017cy\u0142em si\u0119 do ekipy „Osiedla Swobody”. Mie\u0107 czas si\u0119 z nimi zaprzyja\u017ani\u0107 i zidentyfikowa\u0107. Nie mam na to szans, bo „Wpatrzeni” ko\u0144cz\u0105 si\u0119 jakie\u015b 15 minut po otwarciu albumu. I cho\u0107 jest to bardzo przyjemne 15 minut, to jednak nieco ma\u0142o.<\/p>\n

Graficznie album kojarzy mi si\u0119 ze z\u0142ot\u0105 er\u0105 Cartoon Network. Rybarczyk ma fajne pomys\u0142y na postaci, a ca\u0142o\u015b\u0107 utrzymana jest w kanciastej, nieco „\u0142obuzerskiej” stylistyce. Album ko\u0144czy kilka tribut\u00f3w, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych wyr\u00f3\u017cniaj\u0105 si\u0119 te autorstwa \u015aledzi\u0144skiego. Co ciekawe – na niekorzy\u015b\u0107. Przegl\u0105da\u0142em i my\u015bla\u0142em: jak dobrze, \u017ce ten album tak nie wygl\u0105d.<\/p>\n

***<\/p>\n

\"okladka-1150\"<\/a>Autorem „Batmana. Roku setnego” <\/a>jest Paul Pope i to w zasadzie wszystko, co powinni\u015bcie wiedzie\u0107. Id\u017acie, kupcie. Albowiem wszystko, czego tyka si\u0119 Paul Pope jest pi\u0119kne i dobre i warte swej ceny.<\/p>\n

Je\u017celi jednak macie jeszcze jakie\u015b w\u0105tpliwo\u015bci, spiesz\u0119 je rozwia\u0107: tak, w ca\u0142ej masie kijowej superbohaterszczyzny od DC Comics, kt\u00f3ra zalewa ostatnio polski rynek (patrz\u0119 na ciebie Egmoncie, patrz\u0119 na ciebie Wielka Kolekcjo DC Comics), „Rok setny” to prawdziwy klejnot – mroczna, porywaj\u0105ca opowie\u015b\u0107 o Cz\u0142owieku Nietoperzu, kt\u00f3ry w niedalekiej przysz\u0142o\u015bci mierzy si\u0119 z wielkim spiskiem Wielkiego Brata.<\/p>\n

Wyja\u015bni\u0119 od razu, dlaczego „Rok setny”, \u017ceby\u015bcie nie spodziewali si\u0119 Batmana w Cesarstwie Rzymskim (ja si\u0119 spodziewa\u0142em). Ot\u00f3\u017c Pope przeni\u00f3s\u0142 swoj\u0105 opowie\u015b\u0107 w niedalek\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107, do roku 2039 – sto lat po narodzinach Batmana. Jaki jest ten Batman przysz\u0142o\u015bci? Przede wszystkim o wiele trudniej mu si\u0119 pracuje. W rzeczywisto\u015bci, w kt\u00f3rej wszystko jest w sieci, ka\u017cdy zosta\u0142 zewidencjonowany, kamery nosz\u0105 w oczach nawet psy, a nad miastem pomykaj\u0105 obserwatorzy, utrzymanie sekretnej to\u017csamo\u015bci jest skomplikowane. Dlatego Batman g\u0142\u00f3wnie ucieka – przed policj\u0105, psami, FBI (nazywaj\u0105cym si\u0119 tutaj FPC) i zwyk\u0142ymi obywatelami. Za\u015b fabu\u0142a okr\u0119cona jest doko\u0142a zab\u00f3jstwa jednego z agent\u00f3w, w kt\u00f3re wrabiany jest Cz\u0142owiek Nietoperz. I, jak \u0142atwo si\u0119 domy\u015bli\u0107, szybko oka\u017ce si\u0119, \u017ce wszystkiemu winni s\u0105 Oni, a Gra Toczy Si\u0119 O Bardzo Wysok\u0105 Stawk\u0119 \u00ae.<\/p>\n

\"skan1-600-2\"<\/a>To co mi si\u0119 najbardziej podoba w Batmanie Paula Pope’a to, \u017ce uda\u0142o mu si\u0119 uciec od tego irytuj\u0105cego schematu narracyjnego, w kt\u00f3rym unu\u017cane s\u0105 niemal wszystkie opowie\u015bci o superbohaterach. Nie ma wi\u0119c gl\u0119dz\u0105cego wci\u0105\u017c narratora, t\u0142umacz\u0105cego dok\u0142adnie, co si\u0119 dzieje i dlaczego. Jest za to mn\u00f3stwo dynamicznych, du\u017cych i niemych kadr\u00f3w. Trzeba si\u0119 bardzo uwa\u017cnie przygl\u0105da\u0107, ale dzi\u0119ki wyci\u0119ciu tej ca\u0142ej grafomanii, „Rok setny” po\u0142yka sie szybko, bezbole\u015bnie i bez wra\u017cenia, \u017ce jeste\u015bmy traktowani jak idioci. I cho\u0107 fabu\u0142a nie wchodzi na jakie\u015b Pulitzerowskie poziomy, to ca\u0142o\u015b\u0107 dopina si\u0119 sprawnie i daje sporo satysfakcji.<\/p>\n

Je\u017celi czytali\u015bcie wcze\u015bniej co\u015b Pope’a to wiecie mniej wi\u0119cej czego si\u0119 spodziewa\u0107 po jego kresce – totalnego, kurwa, szale\u0144stwa. Album narysowany jest tak, \u017ce kl\u0119kajcie narody! Wszystko dzieje si\u0119 tu naraz, sceny akcji s\u0105 przepi\u0119knie rozrysowane i bardzo szczeg\u00f3\u0142owo zaplanowane, bohaterowie dopracowani s\u0105 w najdrobniejszych szczeg\u00f3\u0142ach (poczytajcie w pos\u0142owiu, jak Pope widzi str\u00f3j Batmana!), a po\u015bcigi to ju\u017c w og\u00f3le popis rzemios\u0142a. Mnie chorobliwa szczeg\u00f3\u0142owo\u015b\u0107 Pope’a kojarzy sie troch\u0119 z „Ghost in the Shell”, „Edenem” czy „Akir\u0105” (i z dzie\u0142ami Geofa Darrowa) – z zami\u0142owaniem ich tw\u00f3rc\u00f3w do tych wszystkich gad\u017cet\u00f3w, \u015brubek i pierd\u00f3\u0142ek. Trop mangowy nie\u017ale sprawdza si\u0119 te\u017c przy czytaniu scen akcji – stawiaj\u0105cych na du\u017ce, efektowne kadry, bardzo dynamicznych, szczeg\u00f3\u0142owo rozrysowanych. Przygotujcie si\u0119 tylko na nieco dziwny wygl\u0105d boahter\u00f3w – puryst\u00f3w mo\u017ce razi\u0107, \u017ce Batman i Robin maj\u0105 latynoskie rysy, lecz w niemal totalitarnej Ameryce 2039 roku, mnie wydaje si\u0119 to oczywiste.<\/p>\n

Pope \u015bwietnie radzi sobie te\u017c z dziedzictwem serii. Z jednej strony si\u0119 od niej odcina. Nie wiadomo nawet, czy jego Batman to Bruce Wayne. Nie wiadomo sk\u0105d si\u0119 wzi\u0105\u0142, jak d\u0142ugo dzia\u0142a i dlaczego w\u0142a\u015bciwie robi, co robi. Nie wiadomo sk\u0105d ma \u015brodki i kim s\u0105 jego wsp\u00f3\u0142pracownicy (cho\u0107 to nowe wersje starych znajomych – Robina i Wyroczni). Wa\u017cnym w\u0105tkiem komiksu jest fakt, i\u017c w Gotham nikt Batmana nie pami\u0119ta, a superbohaterowie i superz\u0142oczy\u0144cy to niepotwierdzona miejska leganda. Z drugiej jednak strony, podczas ustalania to\u017csamo\u015bci Cz\u0142owieka Nietoperza, Gordon trafia na archiwa swojego dziadka, oryginalnego Jima Gordona. Wed\u0142ug kt\u00f3rego Batman owszem, istnia\u0142, powinien mie\u0107 ze 130 lat i zaliczy\u0142 wyst\u0119py w Z\u0142otej, Srebrnej, Br\u0105zowej i Mrocznej erze. Smaczne.<\/p>\n

Polecam z ca\u0142ego serca!<\/p>\n

<\/a>

Patrzcie pa\u0144stwo, jakie cudo!<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Z pisaniem o „Mooncopie” jest ten problem, \u017ce jest to komiks na 15 minut lektury. Pr\u0119dzej wi\u0119c go przeczytacie, ni\u017c przebrniecie przez jakikolwiek d\u0142u\u017cszy tekst na jego temat. Szybko napisz\u0119 wi\u0119c najwa\u017cniejsze: to wspania\u0142y album i bardzo polecam.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[124,7],"tags":[10,48,53,51,50,52,31,49],"class_list":["post-1680","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-teksty","category-tomka-pisanie","tag-batman","tag-mooncop","tag-norbert-rybarczyk","tag-paul-pope","tag-rok-setny","tag-tom-gauld","tag-tomasz-czyta","tag-wpatrzeni-ze-wzgorza"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/niezatapialni.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1680","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/niezatapialni.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/niezatapialni.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/niezatapialni.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/niezatapialni.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1680"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/niezatapialni.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1680\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1777,"href":"https:\/\/niezatapialni.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1680\/revisions\/1777"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/niezatapialni.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1680"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/niezatapialni.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1680"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/niezatapialni.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1680"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}